Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης

ΓΙΑ ΤΟ “ΑΡΙΣΤΕΡΟ” ΜΝΗΜΟΝΙΟ

mnimonio

Οι μάσκες έπεσαν. Μετά από 5 μήνες «σκληρής διαπραγμάτευσης» και ένα δημοψήφισμα όπου η ερμηνεία και διαχείριση του ΟΧΙ που επικράτησε συνιστά το κατεξοχήν παράδειγμα της συριζο-νεόκοπης έννοιας «δημιουργική ασάφεια», η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ συμφώνησε σε ένα νέο/παλιό μνημόνιο (χειρότερο από αυτό στο οποίο είπε «όχι» σχεδόν το 62% όλων όσων ψήφισαν την Κυριακή 5 Ιούνη) στο βωμό της παραμονής στην ευρωζώνη, και ως ένδειξη καλής θέλησης στο ντόπιο και διεθνές κεφάλαιο.

Τα μέτρα που συμφώνησε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛ. με τους «θεσμούς» περιλαμβάνουν: αύξηση του ΦΠΑ στα τρόφιμα, κατάργηση πρόωρων συντάξεων και όριο συνταξιοδότησης στα 67, απελευθέρωση ομαδικών απολύσεων, συμπίεση του εισοδήματος των αγροτών μέσω κατάργησης του ειδικού φορολογικού καθεστώτος, αύξηση έκτακτης εισφοράς, διατήρηση του ΕΝΦΙΑ, σταδιακή κατάργηση του ΕΚΑΣ, αύξηση εισφορών υγείας, μείωση του ορίου των 1.500 ευρώ για κατασχέσεις μισθών- συντάξεων, άνοιγμα επαγγελμάτων, ιδιωτικοποιήσεις και αποκρατικοποιήσεις λιμανιών και αεροδρομίων, κατάργηση της κυριακάτικης αργίας.

 Με βάση το γεγονός ότι ο μοναδικός –πλέον- φορέας δανειοδότησης χρεωμένων ευρωπαϊκών χωρών είναι ο ESM που αποτελεί έναν μηχανισμό με νομική προσωπικότητα και με χαρακτηριστικά «υπερκράτους», καθώς του έχουν παραχωρηθεί δικαιώματα και προνόμια πιο διευρυμένα από αυτά ενός τυπικού κράτους-μέλους της ευρωζώνης, με την εξουσιοδότηση να διαχειρίζεται -ξεκινώντας από την Ελλάδα- τα χρέη των κρατών-μελών, να εκβιάζει για λογαριασμό πιστωτών, να προχωρεί σε εκκαθαρίσεις κρατικής και μη περιουσίας, και να εκποιεί δημόσιο πλούτο, εκχωρούνται στο υπό σύσταση “ανεξάρτητο” Ταμείο Αξιοποίησης (βλ.εκποίησης) Δημόσιας Περιουσίας, περιουσιακά στοιχεία του Ελληνικού Δημοσίου ύψους 50 δις ευρώ. Από αυτά, τα 25 δισ. να πηγαίνουν στην ανακεφαλαίωση των τραπεζών, τα 12,5 δισ. στην εξυπηρέτηση του χρέους, και το υπόλοιπα 12,5 δισ. ευρώ “αναπτυξιακές επενδύσεις”. Αν, τώρα, κάποιοι εθελοτυφλούντες είδαν ως «νίκη» το γεγονός ότι αυτό το συγκεκριμένο -“κράτος εν κράτει”-Ταμείο θα έχει την έδρα του στην Ελλάδα κι όχι στο Λουξεμβούργο, οφείλουμε να τους θυμίσουμε το αυτονόητο: το κεφάλαιο και οι μηχανισμοί του δεν έχουν πατρίδα.

Μετά από δύο μνημόνια συνεχούς και κλιμακούμενης υποτίμησης της τάξης μας, δυο χρόνια πρωτόγνωρων ποσοστών ανεργίας και εξαθλίωσης, ένα τρίτο μνημόνιο είναι πλέον στο κατώφλι. Με την -αυτονόητη για κάθε διαχειριστή του υπάρχοντος- συνέχιση ενός καθεστώτος υποταγής και υποδούλωσης στο ντόπιο και στο ξένο κεφάλαιο, η κρίση στην Ελλάδα μοιάζει με ένα βαρέλι δίχως πάτο. Μόνο το κεφάλαιο δεν πτοείται, και μαζί τα πάσης φύσεως παράσιτα που το στηρίζουν: οι θιασώτες του ΝΑΙ, οι «Τζήμεροι», η Εκκλησία και άλλοι διάφοροι, τους οποίους από την πρώτη στιγμή αντιμετωπίσαμε, όχι ως «διαμαρτυρόμενους πολίτες», αλλά ως ξεκάθαρο ταξικό μας εχθρό, τον οποίο πρέπει να τσακίζουμε, και ειδικά όταν κατεβαίνει στο δρόμο.

Σ’ αυτούς έρχεται να συμπαραταχτεί πλέον και η «αριστερή» κυβέρνηση, η οποία πέταξε στον κάλαθο των αχρήστων το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος που η ίδια οργάνωσε, μετατρέποντας το ΟΧΙ ενάντια στα μνημόνια σε ένα ηχηρό ΝΑΙ στη λιτότητα την οποία καταδίκαζε επί τρία χρόνια ως αντιπολίτευση και κατακεραύνωνε στο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, που και αυτό έγινε, μέσα σε λίγους μήνες, ένα κουρελόχαρτο.

Η κυβέρνηση που θα καταργούσε με έναν νόμο όλα τα μνημόνια αποδείχτηκε ανίκανη να εφαρμόσει το παραμικρό μέτρο προς όφελος των εργαζομένων και των ανέργων, αλλά ιδιαίτερα ικανή να μας φορτώσει με έναν νόμο ένα ακόμη μνημόνιο. Απέδειξε περίτρανα, ακόμη και στους ίδιους της τους υποστηρικτές, ότι ο ρόλος του κράτους (αριστερού ή δεξιού) είναι η αναπαραγωγή του χρηματιστικού κεφαλαίου και η διαιώνιση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων, ντόπιων και μεταναστών, από εγχώρια και ξένα αφεντικά. Απέδειξε ότι οι όροι υποδούλωσης του λαού δεν ανατρέπονται από την «αριστερή» κυβέρνηση.

Οποιαδήποτε παρέκκλιση από αυτό το πλαίσιο θεωρείται απειλή όχι μόνο για την Ε.Ε., αλλά και για όλες τις ‘κυρίαρχες’ δυνάμεις του πλανήτη (βλ. ΗΠΑ, Κίνα, Ρωσία). Κάθε υποψία αντίστασης στη φτώχεια και την εξαθλίωση, ‘διαβάζεται’ από αυτούς ως κίνδυνος κλυδωνισμού των χρηματιστηριακών τους αγορών και, φυσικά, αυτού του ίδιου του συστήματος που τις θρέφει: του καπιταλισμού.

Αυτό που περίτρανα αποδεικνύουν η Ε.Ε. και η Ε.Κ.Τ. είναι ότι η αλληλεγγύη δεν χτίζεται μεταξύ κρατών, αλλά μόνο μεταξύ των εκμεταλλευόμενων και των καταπιεσμένων του κόσμου που αγωνίζονται για τη χειραφέτησή τους και την οριστική διάρρηξη των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής που έχτισαν και χτίζουν τα παγκόσμια τείχη της φυλακής τους.

Ο πόλεμος που άσκησαν με τη στάση χρηματοδότησης των ελληνικών τραπεζών δεν αφορούσε σε καμιά περίπτωση την ελληνική κυβέρνηση, αλλά τους ίδιους τους εργάτες, ντόπιους και μετανάστες, οδηγώντας τους σε μια κατάσταση πανικού, εκβιάζοντας τους άμεσα για τη βίαιη παραμονή της χώρας στο ευρώ και τρομοκρατώντας τους, πάντα σε αγαστή συνεργασία με τα ντόπια Μ.Μ.Ε., για τις «συνέπειες» της εξόδου. Σε αυτό το πλαίσιο, ένα κομμάτι των εργαζομένων και των ανέργων δεν άργησε να αποδεχθεί ως μοναδική αιτία της επιβολής του νέου κύματος μέτρων τον εκβιασμό των «θεσμών». Με τη παρακίνηση του ΣΥΡΙΖΑ, κομματιών της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, αλλά και άλλων «εθνοσωτήρων» πρόταξε την «εθνική του υπερηφάνεια» και με αναπτερωμένη πατριωτική αγανάκτηση άρχισε να ρίχνει ανάθεμα σε Γερμανούς και άλλους βορειοευρωπαίους, λες και είναι οι μόνοι φταίχτες για τη φτώχεια μας. Αδιαμφισβήτητα αυτοί είναι η μία πλευρά του νομίσματος στην, εδώ και μία πενταετία, βροχή μέτρων. Παρόλα αυτά υπάρχει και η άλλη πλευρά στην οποία ανήκουν οι ντόπιοι διαχειριστές της εξουσίας, κρατιστές και κεφαλαιοκράτες, οι οποίοι μας εκμεταλεύονται -είτε με ευρώ είτε με δραχμή- για να πλουτίσουν και να διαιωνίσουν την κυριαρχία τους. Ντόπιο και διεθνές κεφάλαιο σε αγαστή συνεργασία υποτιμούν όλο και περισσότερο τις ζωές μας, μας μετατρέπουν σε φτηνο και υποτιμημένο εργατικό δυναμικό, βρίκσουν νέους τρόπους να μας απομηζούν παραπάνω. Υπό αυτές τις προϋποθέσεις, η μόνη επιλογή των αγωνιστών είναι να φωνάξουν τα ΟΧΙ τους στον δρόμο και όχι να τα αναθέτουν στους «από πάνω» μέσω μιας κάλπικης κάλπης ή μίας «σκληρής διαπραγμάτευσης».

Είναι στο χέρι μας, ως εργαζόμενοι, άνεργοι, καταπιεσμένοι, ντόπιοι και μετανάστες, να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων που προτάσσει η συγκυρία, χτίζοντας τις δικές μας δομές, όχι απλά για να επιβιώσουμε της κρίσης, αλλά και για να γίνουμε εμείς η δική τους κρίση.

Είναι στο χέρι μας να δείξουμε ότι οι αρνήσεις και τα ΟΧΙ μας μπορούν να μεταμορφωθούν σε συλλογική οργανωμένη δράση, με δομές αλληλεγγύης, αυτομειώσεις, απαλλοτριώσεις, συλλογικές κουζίνες, κοινωνικά ιατρεία, καταλήψεις και συγκρούσεις.

Με πρόταγμά μας τη γενική αυτοδιεύθυνση, είναι στο χέρι μας να βάλουμε γερά τον θεμέλιο λίθο για την κοινωνική επανάσταση.

 

ΟΥΤΕ ΔΕΞΙΟ ΟΥΤΕ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΜΝΗΝΟΝΙΟ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΕ

ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

 

Σ Υ Γ Κ Ε Ν Τ Ρ Ω Σ Η

Τ Ε Τ Α Ρ Τ Η  2 2  Ι Ο Υ Λ Ι Ο Υ

στην Κ Α Μ Α Ρ Α, στις 1 9 : 0 0

Advertisements

One comment on “ΓΙΑ ΤΟ “ΑΡΙΣΤΕΡΟ” ΜΝΗΜΟΝΙΟ

  1. di999mi777tri888kats0001
    July 12, 2015

    Reblogged this on reddragon99.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Information

This entry was posted on July 11, 2015 by in Ανακοινώσεις, Κείμενα.

Member of The Internet Defense League

%d bloggers like this: