Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης

ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΗ ΣΕΞΙΣΤΙΚΗ ΒΙΑ

Πριν λίγες βδομάδες μια κοπέλα δέχθηκε άγρια επίθεση στην είσοδο της πολυκατοικίας της καθώς επέστρεφε στο σπίτι της. Αυτή η επίθεση ήταν η αφορμή για να βγουν στην επιφάνεια μια σειρά άλλα περιστατικά έμφυλης βίας που είχαν συμβεί στην ίδια περιοχή, παλιότερα. Και αυτά με τη σειρά τους είναι μία σταγόνα στον ωκεανό των μικρότερων ή μεγαλύτερων προσβολών, επιθέσεων (λεκτικών, ψυχολογικών, σωματικών), υποτίμησης και βίας.

Ανά κάποιους μήνες, η κοινή γνώμη «συγκλονίζεται» από κάποια ιδιαίτερα βίαια επίθεση ή βιασμό. Οργίζεται με τον θύτη -κάποιοι μάλιστα σπεύδουν να βγάλουν τον ναζί που κρύβουν μέσα τους και ζητάν δημόσια λιντσαρίσματα- και νιώθει συμπόνια και λύπηση για το «θύμα». Αυτοί που καθημερινά αρέσκονται να εξηγούν πως το θύμα «τα `θελε», επειδή φορούσε κοντή φούστα ή επειδή κυκλοφορούσε μόνη της πολύ αργά, σιωπούν για λίγες στιγμές (ή και όχι) πριν συνεχίσουν να λεν τις ίδιες ανυπόστατες βλακείες, με το ίδιο ύφος, μόλις η «ειλικρινής θλίψη» για το περιστατικό υποχωρήσει.

Και μετά ξεχνάμε.

Το μόνο που μένει είναι οι κραυγές για περισσότερη αστυνόμευση, αυστηρότερες ποινές στους θύτες και η τρομο-υστερία για το πόσο προσεκτικές πρέπει να είμαστε για το πώς και πού κυκλοφορούμε. Αν, μάλιστα, τύχει και ο βιαστής είναι μετανάστης- σε αυτά προστίθενται και οι ρατσιστικές κορώνες για τον «απολίτιστο» μετανάστη που τριγυρνά στους δρόμους γυρεύοντας να βιάσει Ελληνίδες – κραυγές που έχει συμβεί να οδηγήσουν και σε πογκρόμ.

Τι είναι οι θύτες; Είναι διαταραγμένοι. Είναι αλκοολικοί. Είναι Μουσουλμάνοι. Είναι πάντα «οι άλλοι». Κι όμως, οι βιαστές δεν είναι «οι άλλοι», δεν είναι άγνωστα και περίεργα τέρατα που καιροφυλακτούν στις γωνίες. Είναι πατριοί, θείοι, συγγενείς, σύζυγοι, που μέσα από το βιασμό επιβεβαιώνουν την εξουσίας τους. Είναι άντρες καθημερινοί.

Οι Δυτικές κοινωνίες αρέσκονται να δείχνουν με αποτροπιασμό τους «ανορθολογικούς φανατικούς μουσουλμάνους που καταπιέζουν και κάπου- κάπου πετροβολούν τις γυναίκες τους» και να βαυκαλίζονται ότι οι ίδιες έχουν αφήσει τον σεξισμό στο παρελθόν. Ωστόσο, όλες εμείς ξέρουμε ότι βγαίνοντας από το σπίτι μας κάποιος θα μας κοιτάξει σαν ένα κομμάτι κρέας, κάποιος θα μας σφυρίξει, κάποιος θα μας ‘την πέσει’. Θα μας βάλουν χέρι στο δρόμο ή στο λεωφορείο. Θα φάμε όλα τα υπερ-σεξουαλικοποιημένα Δυτικά «δημοκρατικά» πρότυπα στη μούρη. Θα ακούσουμε τις γνωστές σαχλαμάρες για το πόσο από το σώμα μας είναι «πρέπον» να αφήνουμε ακάλυπτο, πώς πρέπει να μιλάμε, να γελάμε, να καθόμαστε. Από το νηπιαγωγείο ακόμα, θα αρχίσουμε να μαθαίνουμε πως να γίνουμε καλές σύζυγοι, μάνες, νοικοκυρές. Θα πάμε στη δουλειά, όπου θα πληρωνόμαστε λιγότερο από τους άρρενες συναδέλφους μας. Αν είμαστε τυχερές θα μας προσλάβουν -αφότου διαβεβαιώσουμε το υποψήφιο αφεντικό μας ότι δεν έχουμε κανένα σκοπό να μείνουμε έγκυες και ξέροντας ότι αν αυτό συμβεί θα απολυθούμε-. Θα γυρίζουμε σπίτι, θα μαγειρεύουμε και θα κάνουμε όλες τις δουλειές του σπιτιού. Πολλές από εμάς θα βιώνουμε και πιο αναβαθμισμένες εκφράσεις της περίφημης Δυτικής ισότητας: κακοποιήσεις, ξυλοδαρμούς, βιασμούς. Σπίτι, δουλειά, δρόμος είναι διαφορετικές πινελιές του ίδιου σεξιστικού καμβά.

Και ενώ φεμινιστικές οργανώσεις και ΜΚΟ κάνουν ασκήσεις επί χάρτου για το πώς θα «καταργηθεί» ο σεξισμός, εμείς ξέρουμε ότι η πατριαρχία μπορεί να μην είναι γέννημα, είναι όμως χρήσιμο εργαλείο του καπιταλισμού.

Ο τελευταίος χρειάστηκε τον σεξισμό για να εδραιωθεί και τον χρειάζεται και τώρα. Χρειάζεται την έμφυλη καταπίεση για να μετατρέψει τη γυναίκα σε εργαλείο αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης και συνεπώς την ετεροκανονικότητα για να εδραιωθεί μία ορισμένη αντίληψη περί «υποχρεωτικής ετεροφυλοφιλίας» και «μιαρότητα της ομοφυλοφιλίας».

Οι διακρίσεις με βάση το φύλο και τη σεξουαλική κατεύθυνση, όπως και αυτές βάσει της φυλής, της ηλικίας και κάθε άλλου κοινωνικού διαχωρισμού είναι εγγενή δομικά στοιχεία του καπιταλισμού, απαραίτητα για τη διαίρεση της εργατικής τάξης και των καταπιεσμένων για τον κατακερματισμό των αντιστάσεων τους. Η ιεραρχία και οι διαχωρισμοί εντός της εργατικής τάξης ανάμεσα στον άντρα και τη γυναίκα, το straight και lgbtqi άτομο, τον νόμιμο και τον χωρίς χαρτιά εργάτη, κ.λπ., είναι ζωτικής σημασίας για τα αφεντικά και καλλιεργούνται από αυτά επιμελώς, τόσο σε ιδεολογικό επίπεδο, όσο και σε αμιγώς υλικό (π.χ. μισθολογικές διαφορές άντρα- γυναίκας). Ιδιαίτερα σήμερα, σε συνθήκες κρίσης, ο σεξισμός είναι πιο απαραίτητος από ποτέ για την απόσυρση του «περιττού» εργατικού δυναμικού από την παραγωγή και τη διατήρηση της κοινωνικής ιεραρχίας.

Όσο υπάρχει η αντίθεση κεφαλαίου- εργασίας, ο σεξισμός θα επιστρατεύεται προς όφελος του πρώτου. Όσο υπάρχει το κράτος ο σεξισμός θα διαιωνίζεται. Για αυτό και η πάλη μας ενάντια στον σεξισμό είναι μέρος του αντικαπιταλιστικού και αντικρατικού αγώνα.
Παλεύουμε στο εδώ και το τώρα, απέναντι σε όλα τα μέτωπα, απέναντι σε όλες τις συνθήκες που γεννούν και προωθούν την άσκηση εξουσίας.

ΤΣΑΚΙΖΟΥΜΕ ΤΟΝ ΣΕΞΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΤΡΕΦΕΙ

ΠΟΡΕΙΑ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ
ΣΑΒΒΑΤΟ 27/06/2015
21:00, Πάρκο Ροτόντας

Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης

lib_thess@hotmail.com
http://www.libertasalonica.wordpress.com

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Information

This entry was posted on June 23, 2015 by in Μπροσούρες.

Member of The Internet Defense League

%d bloggers like this: